Bota

‘Mirësia e ukrainasve më shpëtoi jetën’

Duke buzëqeshur në kamera nga shtëpia e prindërve të tij në jug të Indisë, me qenin e tij Leo në prehër, është e vështirë të besohet se kanë kaluar vetëm disa ditë që kur Vishnu mendoi se do të vdiste kur strehohej nga bombardimet ruse në qytetin ukrainas Vinnytsia.

Edhe pse Vinnytsia ndodhet në perëndim të Ukrainës, shumë larg kufirit rus, ajo është përballur me sulme. Javën e kaluar nëntë persona vdiqën në një sulm me raketa që shkatërroi aeroportin në periferi të qytetit, thonë zyrtarët.

Polla Vishnu Vardhan Rao, 21 vjeç, është një nga dhjetëra mijëra studentët indianë në Ukrainë që kanë ikur nga vendi që nga pushtimi i Rusisë.

Ai thotë se mirësia e ukrainasve është arsyeja kryesore që ai është ende gjallë.

Dy javë më parë Vishnu kishte shijuar jetën si student në vitin e katërt të mjekësisë.

Ditët e tij i kalonte duke ndjekur mësimet në universitet dhe në spitalet e qytetit, duke studiuar në bibliotekë dhe duke notuar në lumë me Leon.

“Ukraina është vendi më i bukur dhe më i qetë. Në Vinnytsia ka kaq shumë vende paqësore,” thotë Vishnu.

Por më 24 shkurt, ditën kur filloi pushtimi rus, ai u zgjua nga “tingujt e shpërthimit dhe të plumbave”.

Ai dhe dy shokët e tij të banesës, gjithashtu studentë indianë, nuk e kishin idenë se çfarë po ndodhte.

“Ne u kapëm nga panik i madh”, thotë ai.

“Unë shikoja nga dritarja disa ukrainas që vraponin me çanta – nuk e dija se ku po shkonin.”

Ai kurrë nuk e kishte dëgjuar zhurmë sirenash të ndonjë sulmi ajror dhe nuk i kuptonte njoftimet shoqëruese në ukrainisht.

Për fat të mirë, fqinjët ukrainas të Vishnu mund t’i përkthenin paralajmërimet në anglisht dhe t’i shpjegonin se kishte shpërthyer lufta.

“Ata thane se disa avionë dhe tanke erdhën dhe po qëllojnë Ukrainën – kështu që mos dilni jashtë, ju lutem qëndroni brenda,” thotë ai.

Gjatë dy ditëve të ardhshme, sirenat në qytetin Vinnytsia binin herë pas here, duke e detyruar Vishnu dhe miqtë e tij të vrapojnë për në bunkerin e errët poshtë apartamentit të tyre, i cili ishte plot me plehra.

Ai nuk mund të flinte, kështu që kaloi orë të tëra në telefon, duke u përpjekur të hartonte një plan për të shpëtuar dhe ikur nga qyteti.

“Mendova: ‘Ndoshta do të vdes në këtë situatë’,” thotë ai. Një nga miqtë e Vishnu arriti të gjente një shofer minibusi ukrainas të gatshëm t’i çonte në kufirin rumun 250 km larg.

Shoferi, puna normale e të cilit përfshinte marrjen e njerëzve në udhëtime ditore nga Vinnytsia, nuk ishte ende gati të largohej vetë nga vendi sepse gruaja e tij ishte e sëmurë. Kështu ai pranoi të bënte udhëtimin e rrezikshëm, për të cilin grupi i pagoi gjithsej 12,000 hryvnia ukrainase (300 stërlina).

Vishnu thotë se i ka borxh jetën këtij shoferi.

“Nuk mund të shprehem – vetëm për shkak të tij, ne shpëtuam. Unë i them faleminderit, nga thellësia e zemrës sime.”

Vishnu ishte i shqetësuar se kafshët shtëpiake mund të mos lejoheshin në kufi, kështu që ai e la Leon me mësuesin e tij ukrainas dhe hipi në minibus.

Ndërsa autobusi rrotullohej nëpër rrugët e Ukrainës jugperëndimore, Vishnu dhe miqtë e tij filluan të qetësohen. Kishte ndonjë moment tensioni kur aeroplanët lëviznin lart – ukrainas apo rus, Vishnu nuk e dinte çfarë ishin – por në pjesën më të madhe ata ndjeheshin sikur po lëviznin drejt sigurisë.

Mirëpo pjesa më e keqe e udhëtimit të Vishnu-së nuk kishte ardhur ende.

Kur shoferi i autobusit zbriti Vishnu dhe miqtë e tij, ata u bashkuan me një turmë prej qindra njerëzish që përpiqeshin të kalonin nga një portë në kufi.

Vishnu thotë se vetëm ukrainasit po lejoheshin të kalonin – dhe sa herë që ai afrohej pranë vendkalimit, rojet e “kthenin ” përsëri mbrapsht.

Pas një dite të tërë duke qëndruar në një turmë gjithnjë në rritje, Vishnu filloi të shqetësohej se nuk do të kalonte kurrë kufirin.

Kafenetë e hapura që u shërbenin refugjatëve kishin mbetur pa ushqim dhe pije dhe Vishnu i kishte mbaruar bananet dhe simitetë që kishte marrë me vete.

Më në fund ai iu lut rojeve që ta linin atë dhe miqtë e tij të kalonin.

“Ne u thoshim: “Ju lutemi, na lini të kalojmë, kemi dy ditë që rrimë në këmbë, shumë të lodhur, nuk kemi ushqim, ujë.

“Më në fund ata pranuan”.

Kështu Vishnu kaloi kufirin me disa nga miqtë e tij – por 13 nga grupi i tij i origjinës prej 20 vetësh mbetën pas.

Duke treguar për mënyrën se si u ndje në atë moment, Vishnu tha: “Personalisht, unë jam i lumtur. Por shumë miq nuk janë. Unë jam egoist, në këtë pikë. Ne duhet të jemi egoist sepse është jeta jonë. Ne nuk mundemi të rrezikojmë jetën për miqtë tanë – kështu që ne vazhduam.”

Të gjithë në grupin prej 20 vetash të Vishnu-t kanë arritur që atëherë në shtëpi në Indi.

Por ai mbetet i shqetësuar për miqtë e tjerë në Kiev – gjithashtu studentë indianë – të cilët kanë ngecur në bunkerët e tyre ndërsa forcat ruse vazhdojnë të bombardojnë kryeqytetin me sulme.

Me ndihmën e ambasadës indiane në Rumani, Vishnu u dërgua me autobus nga kufiri në aeroportin e Bukureshtit. Mamaja dhe babai i tij i shqetësuar e mbytën me përqafime dhe puthje kur ai u ul në aeroportin Rajiv Gandhi në Hyderabad.

Disa ditë pasi mbërriti në shtëpinë e prindërve në Suryapet, Telangana, Vishnu u ribashkua gjithashtu me Leon e tij të dashur.

Mësuesja e tij në Ukrainë kishte ikur me familjen e saj në Moldavi, por e mori qenin e tij Leo në autobus deri në Bukuresht, nga ku qeni u dërgua në Indi.

Vishnu thotë se ai dhe Leo nuk mund të kishin arritur në shtëpi pa dashamirësinë e njerëzve të qytetit ukrainas Vinnytsia.

“Unë jam me fat, kaq shumë njerëz më ndihmuan – fqinjët e mi, shoferi i autobusit, mësuesi im.

“Njerëzit e Ukrainës janë njerëz shumë të mirë.”

Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

To Top